więcej informacji Już od czasów dynastii Qin (221 r. p.n.e.) chińscy cesarze wysyłali badaczy, naukowców i poszukiwaczy przygód do wszystkich zakątków świata, aby odkryli odwieczne marzenie ludzkości – eliksir życia. Dynastie, stulecia i zdobywcy przychodzili i odchodzili, a eliksir życia pozostawał w sferze nieznanego. Dopiero wiele stuleci później, po tym, jak Imperium Środka szczęśliwie przetrwało plan Czyngis-chana, aby po wyginięciu wszystkich mieszkańców stało się gigantycznym pastwiskiem dla mongolskich koni, pewien Zhu Xiao, poszukując źródeł, które zapobiegałyby częstym głodom, zauważył, że rosnąca na południu Chin roślina Jiao gu lan ma wyjątkowe właściwości wzmacniające. Jednak upływ czasu zaskakiwał również tym, że w tych południowych regionach Chin ludzie cieszyli się dobrym zdrowiem i dożywali stu i więcej lat. Musiało jednak minąć kolejne stulecie, zanim Li Shi Zhen opisał, że ponownie Jiao gu lan jest tego największą przyczyną. Jiao gu lan, zwana również Gynostemma pięciolistna, swoim blaskiem rozjaśnia pięć niekorzystnych stanów – tych, którzy nie zwracają uwagi na swoją nadwagę, oraz tych, u których krew pulsuje nadmiernie, skrzepy i tłuszcze rozprzestrzeniają się nadmiernie, a drażliwość nie zna granic. Nie tylko dla nich napój pięciu gwiazd – z niebiańskich eliksirów i ziemskich korzeni – jest szyty na miarę.
Jakby i tutaj pojawiało się porównanie z innej kultury, że nie trzeba być gigantem, który kilkoma krokami przemierza cały świat, ale może wystarczy się zmniejszyć i jako karzeł dostrzegać ogromne piękno świata we własnym ogrodzie.

Jiao Gu Lan (Gynostemmae folium) z punktu widzenia tradycyjnej medycyny chińskiej wzmacnia energię chi, nawilża płuca, chłodzi gorączkę i usuwa toksyny. Zioło to znajduje się np. w napoju ziołowym Napój pięciu gwiazd (kod 850).

Z punktu widzenia współczesnej medycyny stosuje się ją w przypadku otyłości, wysokiego ciśnienia krwi lub podwyższonego poziomu cholesterolu.

Więcej informacji na temat tradycyjnej medycyny chińskiej można znaleźć w książkach Na frekvencji medycyny chińskiej (2002) i Od źródła medycyny chińskiej (2007).

Dr med. Petr Hoffmann